Strandvonderij bestaat al lang maar sinds 1931 is er een strand-vonderijwet. In deze wet wordt het jutten verboden omdat alles wat in ons land aanspoelt, eigendom is van de staat. Doordat deze wet alleen het strand en de aanspoelsels regelt heeft hij eigenlijk een lokaal karakter. Dit blijkt onder andere uit het feit dat de handhaving op lokaal niveau wordt geregeld. Het hoofd van de strandvonderij is namelijk de burgemeester van de gemeente waaronder het strand valt. Deze burgemeester wijst een aantal hulpstrandvonders aan die moeten doen wat de jutters niet meer mogen: Jutten!! Texel heeft zes strandvonders, waarvan vier het Noordzeestrand onder hun hoede hebben, één controleert de Waddenkant en één gaat per schip naar de Razende Bol.

De Jutterij van het Maritiem & Jutters Museum laat op indringende manier zien dat het leven van de Texelaar niet alleen door zijn eilanderschap of de visserij is verbonden met de zee. Sinds vele honderden jaren zijn de Texelaars jutters en gaan bij nacht en ontij naar het strand om te jutten. Vroeger was dit pure noodzaak want de meeste Texelaars waren zo arm als een kerkrat en zochten (gratis) hout om te bouwen en om de winter warmpjes door te kunnen brengen. Tegenwoordig wordt het nog steeds gedaan, want goedkopere bouwmaterialen kun je niet vinden! Een Texelse jutter, vertelt in de Jutterij van het museum, (bij voldoende animo) dagelijks over zijn belevenissen met de zee en zijn tegenstrevers van de strandvonderij.

Strandingen op het Noordzee-strand komen al duizenden jaren voor. En hoewel de huidige schepen over veel betere navigatiemiddelen beschikken dan vroeger, stranden er nog steeds schepen. Soms doordat de motor het laat afweten, of door te weinig motorkracht bij storm en tegenwind. Maar vaak door onbekendheid met de plaatselijke omstandigheden zoals sterke stromingen en ondieptes. Een van de beruchte strandingen was die van de Compass I in 1986, een coaster die haar komst aankondigde door de dekluiken die door de jutters op het strand werden gevonden. Een deel van de luiken vond zijn weg naar de picknicktafels op het buitenterrein en de zitbanken in de Jutterij van het museum. Van de vele strandingen in de voorbije eeuwen zijn overal in het museum de sporen en restanten te vinden.